A*SH*N*A:NASRIN BEHJATIنسرین بهجتی

عشق بلوچ داستان دگر بود و خشم بلوچ داستان دگر 

 شعری از نسرین بهجتی


من از دیم زاران خشک و تشنه
از سرزمین داسهای بیکار
از دستهای گره خورده نحیف
بر گرد زانوان نا امید
خیره به آسمان سترون بلوچستان
من از کویر لوت و برهوت پایکوبان
به مهمانی جنگل کاغذی تو آمده بودم !
بزرگان قبیله ام به وزن شب گیسوانم
به وزن معصومیت و صبوری گله آهوان چشمانم
مهریه ام را کاروان شتری از سکه های طلا بریدند
سکه های طلا را خط زدم
هم وزن نامه های عاشقانه ات وفا نوشتم
پشت به قبیله جدا افتادم از گله گنجشکان
پر پر زدم تا باورم شد سراب و آب
هر دو از جنس بیابانند !
ای گجر ... ای صد پشت غریبه
وقتی سهم من ازبهار شکوفه گریستن است
هدیه ام را به من باز گردان
همان قلبی را
که روزگاری به کوری تنگ چشمان
چونان مهره ای نظر قربانی
هر روز بر گردنت می آویختم
قلبم را به من باز گردان
تا بدانی عشق بلوچ داستان دگر بود
و خشم بلوچ داستان دگر!

( گجر = به زبان بلوچی مرد بیگانه )-

A*SH*N*A:MARYAM HOOLEHمریم هوله

ساديسم

آينده ما را مي بلعد         گزارشي بنويس !

تنديس من از آغوش تو مي ريزد ...

با اينکه حرف هايت راست مي شوند  وَ دست هايت هرگز نمي پوسند

اما آشکارست !

تنديس من      هنگام سقوط

از قلب تو     جوهري ناماندگار     ساخته و مکيده است

آن وقت ...... يک روز ...... دو روز ...... به اندازه ي گلي .....

تکه ي مفروشي از خاک ...... لکه مي شود ......

اما هيچکس ....... کتاب هاي زيرزمين را ....... نمي خواند !

تو ميان صحبت لات هاي خيابان         گم مي شوي

من در توحش نگاه هاي اسطوره       به فاحشه خانه تبعيد مي شوم

و آن وقت است که پاي تو        به آنجا باز مي شود

درهاي باز ....

« درهاي باز» ما را مي بلعند          گزارشي بنويس !

من       مريم مقدسم

من       اطلسم

نقشه ي جهان        مثل يک لکه ي درشت قهوه اي

روي صورت ِ ويار زده ام کپک مي زند ....

لکه ها        چادر هاي گُل گُلي شان را

دور باسن هاي پرچربي شان          گره مي زنند ...

لب حوض ها و       دم ِ درهاي کوچه مي نشينند ...

و آن وقت     صحبت هاي زَنَکي ست

که چشم آسمان را          فرچه مي کشد

اگرچه نيت ِ نقاشان ِ دنيا      آبي باشد

آنقدر پررنگ مي شود ...... آنقدر تيره مي شود ....

تا « اشکش » ......... براي تجدد ِ بهاري ديگر ...... پروار شود !

اينجا ديگر همه ي عناصر حيات       ماده اند

پروار که نباشند         ساديسم دارند ...

تيفوس دارند ...

من مقدسم

من اطلسم

با اينکه اشک دارم       و بکارت ِ اديان ِ بازنگشته را دارم

ساديسم هم دارم

با من نخواب

صبح در کمين است

با آن دهان ِ گراز ...... با آن چشم ِ خونين ِ پر آز ....

گزارشي بنويس !

پدر که ديروز مرد

آن جلو ..... پشت پيچ اول .... يا نمي دانم پيچ دوم ..... يا هزارم .....

دهان ِ اُخروي ِ غولش را باز گذاشته ...... مثل يک غار ِ تاريک ِ اميد ....

تا ما داخل شويم ..... و او ...... دندان ها را روي مان فشار دهد .......

وقرباني ِ خدايي کند که از نافرماني اش .......

بليط ِ فاحشه خانه هاي مخفي .....

مثل ِ يک راز ِ محترم ِ ملي .......

از بليط ِ سينما و کنسرت ِ سنتي .....

پيشي گرفت

و آنقدر زياد شد        که رکورد ِ تطويل ِ نسل را شکست

و روي آخرين بليط ِ سلسله اش .......

...... که در امتداد ِ دُم ِ بينهايتش ......هنگامِ غروب فروخته شد .......

صد و بيست و چهار هزار و يکمين قديس .......  بوسه زد !

بايد گزارشي بنويسي

بايد بداني خواب هاي من چه پريشان شده اند !

هر شب .... توپ ِ فوتبالي نه .....طعنه ي تماشاگري نه ....

صداي مبهمي از آسمان .... مثل شليک ِ يک گلوله ي اعدام از دور ....

شيشه هاي پنجره را مي شکند

مادر      سرانجام براي برادر       زني پيدا مي کند

که با وجود ِ دست هاي خالي و     خانه ي استيجاري

مي تواند      هواي يکي از اتاق ها را       مشروع کند

- چه آسان !

چه ارزان !

پسرم      ديدي دين ..... هم از آزادي پيشرفته ترست ....

هم از جمهوري ....

هم از کوپن !!؟

اما ناگهان وقتي       با صداي آسمان       پنجره ها مي ريزند

و ما        به کف ِ خانه پناه مي بريم

کرم هاي دندان دار

با ادامه هاي دهشت زاي چرخان شان

که فيش فيش مي کنند ....

و مدام آن نقطه ي زهر را هجي مي کنند ...

ساديسم ........

سا ....... دي...... سم ......

چشم ما را ....

به دامن ِ زن ِ مشروع مي رسانند ...

که مادر ِ اين نسل ِ تازه است !

آن وقت من از زور ِ خستگي        و تهديد ِ همه ي پناهگاه ها

عاقلانه ...

با وجودي که عقلم به قول ِ کرم ها     نصف ِ ديگران هم نيست ......

تسليم يکي از کرم ها مي شوم

تو صبح به من خواهي گفت    آن کرم ها

تعدد ِ راه هاي مانده است      روي پيشانيت

و احتمال ِ همه ي اميد هاي نزاده ات

و نقاط ِ زيادي که در آينده

به آنها پناهنده مي شوي

آه ، من تسليم مي شوم       پيامبر من !

گزارشي بنويس !

پاييز 1375

تهران

مطالعه ی دیازپام

چه فایده که آرام شوم؟

زلزله در چشم های خونی ِ جهان     موج می زند

طاعون در اضطراب ِ کهنه ی تاریخ      واکسن حالی ش نیست!

چه فایده که آرام شوم دیازپام؟

پاهام تا زانو        در خون ِ بچه های عصر ِ بمب

دست هام تا آرنج     در آروغ ِ سوفسطایی ِ مدرن

وقتی که می خواهم آستینی را از آتش بیرون بکشم

                            دستی را از زیر ِ آوار...

                             شکمبه ام را اخبار سیر می کند

                             شب نخوابی ام را در دوردست ارضا می کند

                              دیازپام در کنترل از راه ِ دور ِ مرده ها

                               که دیگر جنازه شان کسی را ارضا نمی کند

                                                                    بعد از بمب...

                                نجات شان کسی را خدا نمی کند

                                                                     قبل از مرگ...

دست های بریده در دست ام      منطقی

سرهای گوشت چرخ کرده لای انگشت هام

                                         فلسفه ی لیس در پس از مدرن...

چه فایده که آرام شوم؟

بیرونی که من ایستاده ام    در مرکز ِ اخبارست

                                      خط مقدم جنگ...

این را کسی نمی فهمد

مگر کسی که دیازپام ها     خواب اش نمی کنند

و اسم ِ دیگرش حتمن          اسم ِ خود ِ من است

                                       که بعد از اخبار به دنیا آمده

                                        جایی که همیشه کار از کار گذشته

                             جایی که آدم    فقط به درد ِ گوش دادن می خورد

                      خوردن ِ غذاهای غنی از پروتئین و ویتامین و دیازپام...

به زودی آدم اش می کند       تیمارستان ِ واقعی

واقعی اش می کند

      که خیال برش ندارد       بیشتر از قد ِ یک جوجه...

طفلکی آدم      که خواب اش نمی برد

اما این برای نگهبانی ِ زمین کافی نیست

اخبار ِ ساعت ِ بعد می گوید       در ساعت ِ بیداری اش

                                            چند بچه تکه پاره شد

                                             در همان اکسیژنی که تیمارستان

                                            به بوی خون اش ادکلن زده بود

                                                بوی هوا می داد

                         فصل های سر به زیر و         شهرنشینی ِ معتاد...

                                                         2/سپتامبر/2005

دندان های نیش       در خانه...

دندان های ایمنی      در صلح...

امضا کن      که دیگر سر نبرند

                                  ایمن بجوند

                                    اعضای سازمان ملل...

پرچم ها در باتلاق...

مورچه ها      در آخرت ِ باد ِ پارچه ای با رنگ مخصوص رقص...

هی....

آن پایین      مال مرده هاست!

کی پایش سفت است      روی این زمین پرچم آگین؟!

                                    پرچم... پرچم...

                                    این مرض رقصان     صورت زمین را تمامن گرفته است...

صدای نفس ام مشکوک است عشق!

آخ عشق!

نکند هوای مرده می خورد کفتار!

نکند می شناسمش من در حالت مردار!

                                                 

27دسامبر2005

A*SH*N*A:MINA ASSADIمینا اسدی

مینا اسدی شاعر آزادیخواه مقیم سوید 

زاده ی ٢١ اسفند ١٣٢٢ ساری مازندران ایران 

١٢ مارچ ١٩٤٣

" منشور شعر من اینست : ای وی بر زبانم...ای وی بر زبانم...ای وی بر زبانم ، اگر پاسبان سرم باشد 

...خودم مجموعه ی از عشق چیزی...را از همه ی کارهایم بیشتر دوست دارم ،عشق آغوش گشوده ی من نیست و 

...از تو تا من 

از یادداشت شاعر به فرامرز سلیمانی

 ٣-١-٩٥

...

مینا اسدی

* آشتی*
لحظه ها را می ستایم باز
ر و زها را می شمارم باز
می گریزم باز از توفان محنت ها
می ستیزم باز با غمها
می سپارم گیسوانم را بدست باد بازیگر 
می گذارم باد را در بازی اش آزاد
می دوم درکو چه های شهر بی و حشت
می برم آن روز را از یاد.
باز میسوزد د لم را آتش آهی
لحظه ها رامی ستایم باز
قصه های غم فزا را می برم از یاد
میسپارم دست هایم را بدست تو
مید هم دل را به عشقی شاد
شادمانه می زنم فریاد
خاکهای روز تلخ بی وفایی را ...می دهم بر باد
می شوم آزاد...
می رهم از بند نام و ننگ 
مرغهای بوسه ام را
در هوای بام لبهایت ...می دهم پرواز
من به یادت زندگی را می کنم آغاز 
لحظه ها را می ستایم باز
لحظه ها را می ستایم باز......*

A*SH*N*A:LEYLI GOLZARلیلی گلزار

لیلی گلزار 

• • که مثل هیچ کس نبود
    -------------------------
    جان شاعر !
    خواب دیده بودی ،که کسی میآید.....
    آری عزیز ،کسی آمد ...
    کسی که شاید تعبیر زنانه خواب تو بود .....
    
    کسی که مسل هیچ بنی بشری نبود
    یعنی جهان چنانی به خود ندیده بود
    کسی که از هیچ کس نمی ترسید.....
    کسی که از خدا هم نمی ترسید....
    کسی که با چشم های بسته
    به سادگی توانست هزاران نفر را
    از میلیون ها کم کند
    ********
    آری جان شاعر
    وقتی تو بودی ....
    همه چیز سر جای خود بود
    اصلا زندگی خوش بود
    حتا مزه پپسی ،باغ ملی ،سینمای فردین ....
    اما ناگهان ....وقتی تو پله ها را جارو کردی
    و شیشه پنجره هارا شستی
    بسیاری رفتند و هرگز دو باره باز نگشتند
    تو نبودی که ببینی
    حتا بزرگتر ها هم در خیابانها گم شدند
    کسی آمد ....،
    کسی آمد و هیچ کس جلوی آمدنش را نگرفت
    هیچ کس دست بندش نزد
    و به زندانش نینداخت.
    ************
    کسی آمد اما ....
    سفره ای نینداخت
    نانی قسمت نکرد
    شربت سیاه سرفه ای به کسی نداد
    حتا نمره مریز خانه ها هم قسمت نشد
    و دیگر سینمای فردین را هیچ کس ندید
    آری کسی آمد که ....
    کمر ها را تا کرد
    دلها را شکست ...
    می خانه ها را بست ....
    نفس گلهای اطلسی را برید
    شناسنامه ها را باطل کرد
    ... فردین را خانه نشین کرد
    و میلیونها نفر را آواره کرد
    ***********
    کسی آمد که آزادی را به باد داد
    وسهم هیچ کس را هم نداد
    
    
    
    
    شعری از لیلی گلزار

A*SH*N*A:LEILA MEHRPUYAلیلا مهرپویا

" سارا "
از مجموعه شعر :بار منفی فرشته"
لیلا مهر پویا


سارا!
درخت ها اگر بدانند تو گنجشک ها را دوست داری
برای تو هم لانه می سازند
سارا!
این جا گنجشک ها با بال های خود هم شوخی می کنند
آن قدر می پرند تا کشته بشوند
سارا!
دیروز درخت ها در اجتماع خودشان دلشان جنگل خواست
جنگل ها دلشان لانه خواست
آن گنجشکی که تو دوستش داری
دارد هنوز با بال هایش شوخی می کند
دیروز من پرنده ها را هم ندیدم
آنها همه داشتند پرهای مانده شان را می شمردند
اگر بگویی بیا برویم پر جمع کنیم
من کاغذهای پرپر شده ام را نشانت می دهم
اگر بگویی بیا برویم که برویم
من اما با مشتی بند کفش گره خورده ام

تو داری به درخت ها نگاه می کنی
درخت ها محل امنی برای نگاه کردن نیستند سارا!
آن ها را کمرهای زیادی نشانه گرفته اند
سایه شان به هر طرف بیافتد
اِشغال گران می آیند
سارا!
می خواهم برایت مدادهایم را بتراشم
کاغذهایم را دوباره از پرها پس بگیرم
این بند کفش ها اما

بد جوری دارند مارا تعقیب می کنند 

.

 

PIRAYEH YAGHMAEIپیرایه یغمایی

پیرایه یغمایی ؛


....
باز بر لب ترانه ای بايد
زندگی را بهانه ای بايد

با نگاهی که گرم و جادويی است
نظر عاشقانه ای بايد

چون درختی به وقت فروردين
زنده بايد ، جوانه ای بايد

آتش عشق را به هيمه ی شوق
سرخ و زرد ِ زبانه ای بايد

سر کشی های عشق ياغی را
از غزل تازيانه ای بايد

منشين غم گرفته بيش از اين
سر غمگين به شانه ای بايد

JALEH CHEGENI...A*SH*N*A: ژاله چگنی

JALEH CHEGINIژاله چگینی 

مثل يک لالايی
که دوست داشتم آن روز ها
ابتدا کلمات
بعد آهنگ
از يادم رفته ای
چيزی نمانده جز نامت
Comme une berceuse
Aimée autrefois
D’abord les paroles
Puis la mélodie
Tu t’es effacée de ma mémoire
Il ne reste que ton nom
A lullaby \
 I liked in those days \
 First the words\
 Then the song \
 You're lost in my memories \
 Nothing left but your name. 
Tr; Faramarz Soleimani